Beylikdüzü İş İngilizcesi kursu

 Beylikdüzü  İş İngilizcesi kursları , Beylikdüzü İş İngilizcesi kursu
Beylikdüzü  İş İngilizcesi kursları sırasında yapacağımız çalışmalar bire bir özel ders şeklinde olacaktır. Beylikdüzü İş İngilizcesi kursu programı katılımcıları , iş dünyasında farklı durumlarda kullanılan değişik dil yapılarını görecek, yabancı dil becerilerini geliştirecek ve farklı formatlardaki iş yazışmaları konusunda daha etkin bir konuma geleceklerdir.

Şayet iş İngilizceniz yeterli seviyede değil ise , Beylikdüzü İş ingilizcesi kursları tam isteğinize uygun olarak özel ders şeklinde yapılacaktır. İş deneyimi sahibi veya yeni üniversite mezunu olabilirsiniz. Bu kurs iş ortamında sizi kendinizi güvenle ifade edecek seviyeye getirecektir. Katılımcıların, belirli seviyede deneyim sahibi olması yararlıdır fakat zorunlu değildir. Okumaya devam et “Beylikdüzü İş İngilizcesi kursu”

Mecidiyeköy İş İngilizcesi Kursu

 Mecidiyeköy İş İngilizcesi kursları , Mecidiyeköy  İş İngilizcesi kursu
Mecidiyeköy İş İngilizcesi kursları sırasında yapacağımız çalışmalar bire bir özel ders şeklinde olacaktır. Mecidiyeköy İş İngilizcesi kursu programı katılımcıları , iş dünyasında farklı durumlarda kullanılan değişik dil yapılarını görecek, yabancı dil becerilerini geliştirecek ve farklı formatlardaki iş yazışmaları konusunda daha etkin bir konuma geleceklerdir.

Şayet iş İngilizceniz yeterli seviyede değil ise , Mecidiyeköy İş ingilizcesi kursları tam isteğinize uygun olarak özel ders şeklinde yapılacaktır. İş deneyimi sahibi veya yeni üniversite mezunu olabilirsiniz. Bu kurs iş ortamında sizi kendinizi güvenle ifade edecek seviyeye getirecektir. Katılımcıların, belirli seviyede deneyim sahibi olması yararlıdır fakat zorunlu değildir. Okumaya devam et “Mecidiyeköy İş İngilizcesi Kursu”

İş İngilizcesi kursu İstanbul

İş İngilizcesi kursu İstanbul
İş İngilizcesi kursu İstanbul

İş İngilizcesi kursu İstanbul,

İngilizcenin öneminin dünyada artması , iş adamlarının da İngilizce ‘ ye önem vermesini zorunlu kılmıştır . Bu ihtiyaçtan dolayı, İş İngilizcesi kursu önem kazanmıştır. İş adamları yoğun programları nedeni ile İngilizce kursu  yerine kısa zamanlı ve yoğun İngilizce özel dersi tercih etmektedirler. İşleri yoğun olan iş adamları, kendi yerlerinde , istedikleri saatler de , kendi personelleri ile İngilizce özel dersi tercih etmektedirler.
İngilizce özel ders  sırasında , birey İngilizce özel derse değil, İngilizce özel ders bireye uyum sağlar.

İş İngilizcesi dersi

İş İngilizcesi dersi


İş İngilizcesi dersi , İş adamları ve yöneticiler için İngilizce Özel Ders,

İngilizce,  uluslararası bir iletişim aracı haline geldikten sonra  , hayatında da önemi artmıştır . İş İngilizcesi çalışmaları , profesyonel iş hayatındaki u pozisyonunuza ve taleplerinize  göre farklılıklar göstermektedir.
İş dünyasında kariyer için , eğitim durumu , tecrübe ve performans ile İngilizce bilgisi de önemlidir. İş İngilizcesi dersi öncesi, kişinin işi ve ilgi alanlarına göre, bireysel ihtiyaçlarınızın tespiti için amacıyla ihtiyaç analizi yapılmaktadır. İş ortamınızda , İngilizce ‘ yi etkin kullanarak iletişim kurmak için , okuma, konuşma, yazma ve dinleme gibi dil becerilerinizi geliştirebiliriz.
İş İngilizcesi dersi alarak, İngilizceyi tüm becerilerde kendinize güvenerek ve etkin bir şekilde kullanabilir, etkili bir şekilde İngilizce iletişim kurabilirsiniz.

Felsefe

4. Parmenides’in dinleyicisi ve talebesi Elea’lı Zenon mektebin mücadelecisi, abese icra ile ispat metodunun bulucusu, dialektik ve sofistiğin babasıdır. Yalnız Bir (I’Un) düşünülür, yerkaplama, büyüklük, hareket, mekan düşünülemez. (Sınırlı) bir büyüklük olduğu farzedilse, zaruri olarak, o, sonsuz büyük ve sonsuz küçük olacaktır; sonsuz büyüktür, çünkü sonsuz bölünebildiğinden, sonsuz sayıda parçalardan mürekkeptir; sonsuz küçüktür, çünkü yerkaplamayan parçalar, sonsuz çoğaltılsalar bile, bir yerkaplama, bir büyüklük meydana getiremezler.

Hareket düşünülemez; çünkü hareket noktasile varış noktasını birbirinden ayıran çizgi noktalardan mürekkeptir ve nokta yerkaplamadığından, sonsuz sayıdanoktalardan mürekkeptir: Şu halde her mesafe, en küçüğü bile, sonsuzdur ve muvakasalat noktasına varılamaz. Hızlı Akillos’u, ağır kaplumbağanın istediğiniz kadar yakınında farzedin, hiçbir zaman ona yetişemeyecektir, çünkü bunun için, ne kadar küçük olursa olsun, önce kendisini kaplumbağadan ayıran mesafenin yarısını aşması lazımdır; ve, bu yarı mesafeyi aşmak için, bunun yarısını aşmaya başlaması lazımdır ki bu sonsuz böyle gider. Çizginin sonsuz bölünebilir, olması onun için aşılmaz bir engeldir. Siz okun uçtuğunu zannediyorsunuz. Fakat, onun hedefine varması için, mekanda birtakım noktalar silsilesi aşması lazımdır: şu halde birbiri ardınca bu farklı noktaları işgal etmesi lazımdr.: imdi, herhangi bir anda, mekanın bir noktasını işgal etmek, sükunet halinde olmaktır: şu halde ok sükunette duruyor ve hareketi bir görünüşten başka bir şey değildir.

Esasen eğer oluyorsa hareket ancak mekanda olabilir. İmdi, eğer mekan var olan bir şeyse, bir yerde, yani gene bir mekan içinde bulunacak, bu da gene diğer bir mekanda olacak ve böylece eis apeiron (sonsuz) gidecektir. Şu halde hareket bütün bakımlardan imkansızdır ve saçma söylemeği göze alaraktandır ki o, ancak hakiki olarak kabul edilebilir. Yalnız varlık vardır ve bu varlık, değişmez (immuable) maddedir.

5: Leontium’lu Gorgias memleketinin 427 de Atina’ya temsilci olarak gönderdiği ve Zenon’un belagat hocalığı yapan (rheteur) bu talebesi, Elea prensibini son neticelerine kadr götürüyor: nihilism, Peri tou me antos e peri fyseos adlı kitabında, Zenon ile beraber hareket ve mekanı inkarla kanaat etmeyerek, bizzat varlığı da yıkıyor. Hiçbir şey yoktur, diyor: zira, eğer bir varlık olsaydı. Parmenides’in ispat ettiği gibi, bu ancak ezeli ve ebedi olabilecekti. İmdi, ezeli ve ebedi olan bir varlık sonsuzdur. Fakat sonsuz bir varlık, kendisine hudut koyacak olan mekanda ve zamanda bulunmaz. Şu halde hiçbir yerde değildir ve hiçbir yerde olmayan şey, yoktur. Eğer farzımuhal bir şey olsaydı bile, biz onu bilemeyecektik ve bildiğimiz farzedilsebu bilgi hiçbir surette başkalarına nakledilemeyecektir.

Gorgias eleacılığın korkunç çocuğudur ve boşboğazlığı Heraklietos’un şu düsturunu haklı çıkarıyor: varlık bir şey değildir, oluş her şeydir. Parmenides ve Zenon’un ezeli, ebedi ve değişmez olan, fakat her müspet vasıftan mahrum bulunan varlığı, filhakika bir tecritten başka bir şey değildir ve bir çocuk saflığı içerisinde, fakat kral çıplaktır! Diye bağırıncaya kadar herkesin inceliğini hayretle seyrettiği kral elbisesine benzemektedir

Fizik

        Şu halde Parmenides’in fiziğinde olduğu gibi pythaorasçı fizik, insanın duygulu olması göz önünde tutularak yapılmış bir şeydir. Aslında değişmez olan şeyi o, değişir yapıyor ve müritleri arasında acemilerin (akousmatikoi) benimsedikleri duyuların bakımını kabul ederek, ezeli ve ebedi Biri, kesif ve kısımları olmıyan (pleres, synekhes) sonsuzda (apeiron) yüzen bir küre (e tou pantos sfaira) gibi tasvir ediyor. Tek ve çiftin, bir ve okun ideal zıtlığı, dolu ile boşun gerçek zıtlığı haline geliyor. Başlangıçta dolu, boş olmaksızın vardı, yahut hiç olmazsa, boş onun dışında idi. Kosmosun teşekkülü, boşun doluya hücum etmesiyle başlıyor. Bu hücum, alemi sarsan daimi nefes gibidir (pnoe, pneuma). Sfaira’ya girerek, orada yerleşerek, boş onu sfaira’nın küültülmüş hayali olan (atomcuların atoma’ları), sonsuz sayıda sonsuz küçük parçacıklara ayırıyor. Geometrik bakımdan keyfiyet, kemiyet ve şekle irca edildiğinden, bu paracıklar ancak kemiyet ve şekillerile birbirlerinden ayrılırlar. Bunlar gerek küpler, gerek piramitler (dört yüzlüler), gerek sekiz yüzlü (octaedres), gerek yirmi yüzlü (icosaedres) veya on iki yüzlü (dodecaedres) cisimler teşkil ederler. Birlik, sonsuz parçalanmağa karşı aksülamelde bulunduğundan, bu parçacıklar geometrik alakalarına göre birleşirler ve iptidai cisimleri meydana getirirler. Toprak, ateş, hava, su, esir. En birinci unsur, dört yüzlü parçacıklardan teşekkül eden ateştir. Tabiatta tanrılır prensipin sembolü olan bu cisim, kainatın merkezi ve en büyük Tanrının (estia toi pantos) yeri bulunan merkezi bir güneşte toplanmıştır; bunun etrafında; 1 aksi dünya (contre-terre), antikhton ve dünyayı ihtiva eden Ouranos; 2. ayı, güneşi (?) ve seyyareleri ihtiva eden hakiki Kosmos; 3. sabit yıldızlarla beraber Olimpos hareket etmektedirler. Arzın yerine (bizim bulunuğumuz tarafın karşısını daima ona çevirdiği için zaten görünmeyen) merkezi bir ateş koymakla ve dünyayı bu merkez etrafında döndürmekle, şüphesiz Pythagoras, heliosentrism (güneşin merkezde olması) i kabul etmiş olmuyor. Fakat bu sisteme yol açıyor; ve alimlerin çoğuna kabul ettirmeğe muvaffak olmamakla beraber, mektebi, daha onu takip eden asırlardan itibaren, bu sistemi meydana koymuş olacaktır. Küreleri birbirinden ayıran mesafeler, seslerle onları, çıkaran tellerin uzunlukları arasındaki nisbeti gösteren sayılarla mütenasiptir ve alemin mihveri etrafındaki devirlerinin neticesi, ancak musiki dhasının görebileceği tanrılık bir ahenktir. Bu ahenk kainatın ruhudr. Varlıklar, mükemmellik bakımından, yükselen bir sıra vücuda getirirler ve bununla külli ahengi aksettirmiş olurlar. İlk varlık (l’etre elementaire), fizik nokta, hareket ederek, çizgiyi meydana getirir; iszgi hareket ederek, sathı meydana getirir; satıh cismi meydana getirir ve bundan sıra ile duyum, idrak, zeka çıkar (emanatism).

     Maddi unsurların bilinen sınırlar arasında değişen bir nisbete göre geçici birleşmesinin neticesi olmak itibarile, fert ölümlüdür. Bu sınırlar aşılınca, nispet nisbetsizlik haline, gayrı müsavi mücedele, bitkinlik ve ölüm haline gelir. Fakat kırılan kabın ideal muhtevası, yok olmaya karşı emniyettedir. Ruh, eşyanın ezeli ve ebedi sırasında yeri olan muayyen bir sayı, alemin ruhunun bir parçası, gök ateşinin bir kıvılcımı, Tanrının bir düşüncesidir. Bu itibarla, o ölmezdir (immortelle) ve ölüm. Tanrı için alem için veya kendisi için yaşadığına göre, onu daha yüksek, daha aşağı, yahut şimdiki hayata benziyen bir hayel koyar .

  Eğer pythagorasçılık, parmenides ve herakleitos gibi vakıanın esaslı unsurlarından münhasıran biri üzerinde ısrar ve fikir in lehine olarak müşahhas realitenin inkarına varıyorsa, bundan dolayı  Herakleitos_Elea meselesinin halli için Yunan düşüncesine en mühim bir unsur sokmaktan geri kalıyor değildir. Efes filozofu tarafından varlığı kabul edilen oluş, daimi hareket nedir ve bunu Elea mektebi tarafından aynı derecede selahiyetle ortaya atılan maddenin devamı ve değişmezliği ile nasıl uzlaştırmalıdır? Çözüme yarayacak olan bu unsur, onun, maddeyi teşkil eden sonsuz küçük parçalar veya gerçek sayılan noktalar, monalar faraziyesidir. Bundan sonra gelen sistemler, iptidai birliklerin fizik-aritmetik teorisi vasıtasıyla Elea ve Efes arasında uzlaştırma denemeleridir. Doğuşu ve bozulmayı gösteren bu yolda, tecrübi vakıayı inkar eden Parmenides’le, oluşa varlığı ve onun devamını feda eden Herakleitos arasında, düşünce, atomcu faraziyede, iki zıt istemi daha yüksek bir terkipte birleştirmeye yarayan mutevassit haddi bulduğu gibi oluşun her türlü akli izahının zaruri temelini de elde etmiş olur. Şu halde maddeye, esaslı hassalarında durmadan değişen sürekli bir kitle gibi bakmaktan vazgeçer. Onu kendiliğinde değişmeyen, fakat nisbi vaziyeti durmadan değişen parçalara ayırır. Bu şekilde, maddenin görünüşlerinde aynı zamanda daimi değişiklir (cisimleri ve mahiyeti ve hassalarında maddeni n devamı vardır. Bu türlü değişikliğin yer değişikliğine ircaı; mekanismdir.

   Bu görüşü temsil eden Empedokles, Anaksagoras ve Demokritos arasındaki fark, Herakleitos, Pythagoras ve Anaksimandros arasındaki farka benzer; yani birincisi, hareketi,

ikincisi Fikri (Idee) (nous), üçüncüsü maddeyi, sisteminin kilit taşı yapmaktadır.

Oluşun izahı

OLUŞUN İZAHI

9._ Pythagorasçı Düşünce

Pythagorasçılığın metafizik doktrinleri, hiç olmazsa kısmen, bizzat Pythagoras’a kadar çıkıyor mu: V. Asrın ilk yarısında İtalya’dan sürülen Filolaos ve bu asrın ikinci yarısında Tarente’de yaşayan Arkhytas gibi pythagorasçı tarikatın azalarına mı aittir: Başlangıçtan itibaren tarikatın kendini kuşattığı sır bu meseleyi tamamiyle çözülemez bir hale koyuyor. Bizzat Aristotales bu hussuta şüphede görünüyor ve ancak pythagorasçıların doktrinden bahsediyor. Ne olursa olsun, pythagorasçı felsefe adı altında tanınan aritmetik spekulasion istikametinde ilk hamle, Sisamlı büyük matematikçiye aittir. Ve bunun müspet ve doğrudan doğruya delili elimizde bulunmamakla beraber, hiç olmazsa bu paragrafta anlatılan doktrinlerin ilk olarak ona ait olduğunu söylememize hiçbir engel yoktur.

Thales gibi İonialı asıldan olan Pythagoras VI. Asrın ilk yarısında Sisam’da doğdu ve önce ilahiyatçı Ferekydesin ve belki d fizikçi Anaksimandros’un talebesi oldu. Eski şehadetlere dayanmayan bir rivayete göre Fenike’yi, Mısır’ı, Babil’i gezdi ve orada Şark’ın ilahiyat sahasındaki düşüncelerini ve matematiğin vatanı olan bu yerde o zamandan en yüksek mükemmellik derecesine varmış olan geometriyi öğrendi. Dini, içtimai, felsefe ıslahat fikirleriyle dolu olarak 520’ye doğru Yunanistan’a dönüşünde bunları Büyük Yunanistan’da Kroton’da, bütün azalarının ahlakta, siyasette ve dinde müşterek doktrinler kabul ettikleri bir nevi tarikat kurmakla hakikat sahasına koydu.

Filozofun akıbeti hakkında kat’i hiçbir şey bilinmiyor. Eseri muvaffakıyetle devam etti. Zamanın bütün ilmi olan geometriyi, astronomiyi, musikiyi, tıbbı ellerinde bulunduran pythagorasçılar, İonalılardan daha geri olan Dorialı bir kavim arasında büyük bir nüfus kazandılar. Kroton’da, Taras’da, Sicilya cümhuriyetlerinde V. Asrın ortalarına kadar hakim oldular ve galip gelen demokrasi onları kısmen buralardan attı, aralarından birçoğu, gerek Teb’de, gerek Atina’da yerleştiler ve burada sofistlerinkine denk nüfuzları, aynı devirde Sicilya, Trakya ve İonia’dan getirilmiş olan materialism ve şüpheciliğe karşı Sokrates ve Platon’un spiritualist aksülamelini meydana getirdi.

İonia metafiziği fizikten çıkıyor; pythagorasçı metafizik matematik üzerine aşılanmıştır. Fiziologları alakadar eden şey, madde ve onun daimi hareketidir; pythagorasçıların dikkatine çarpan şey maddede maddi olmayandır, aleme hakim olan düzendir, tezatlarındaki birlik, uygunluk, ahenktir, her şeyin temelinde bulunan matematik münasebetlerdir. Astronomide ve musikide olduğu gibi geometride de her şeyin sayı meselelerine irca edildiğini görüyorlar. Şu hlde sayı alemin prensibi ve mahiyetidir ve eşya duyulur hale gelmiş olan sayılardır. Her arlık bir sayıyı gösterir ve ilmin son gayesi, her birinin karşılığı olan sayıyı bulmaktır. Sayıların ve binaenaleyh varlıkların sonsuz dizisi birden çıkar. Eğer sayı eşyanın mahiyeti ise, sayının mahiyeti de birdir. Pythagorasçılık iki türlü bir olduğunu söylüyor: 1.Sayılar (varlıklar) silsilesinin çıktığı ve binaenaleyh onları ihtiva eden kuşatan, hulasa eden Bir, mutlak ve zıddı olmayan bir, monadların Monadı (e monas), tanrıların Tanrısı, ve 2.çıkan sayılar dizisinde birinci olan, iki ve üç gibi hek çokluğa (plethos) zıt olan, binaenaleyh iki ile üçle, çkla hudutlanmış olan Bir: izafi bir, yaratılmış monad (to en), Bir’le çok arasındaki zıdlık bütün diğerlerinin anasıdır. Tabiattaki bütün zıdlıklar, kur ve yaş, sıcak ve soğuk, aydınlık ve karanlık, erkek ve dişi, iyi ve fena, sonlu (peperasmenon) ve sonsuz (apeiron) en’in ve plethos’un yahut tek (periton) ve çiftin (artion) çeşitlerinden başka bir şey değildir. Çokluk yalnız başına sebatsızdır ve birlere ayrılır; çift sayı tek olan bire irca olunur. Mutlak bir ne çift ne tektir, yahut aynı zamand çift ve tek, müfret ve cemi, Tanrı ve alemdir. Anaksimandros’un düşüncesinde apeiron ne ise pythagorasçılıkta d bu odr; cinsi zıdlığın üstünde ve ondan önce olan Tarafsız (le Neutre), kuvvetlerin ve unsurların dualismindn evvel gelen ve onu doğuran mutlak farksızlık (I’indifference) tır. Fakat pythagorasçılık buna apeiron adnı vermek istemez, çünkü ona göre passiv, aktive, madde işçiye, şekle, şekil veren prensibe zıt olduğu gibi, apeirn da perainon’a zıddır. Ona göre her sayıya, sayı münasebetlerine ve netice olarak fikre (I’Iddee) irca eldir; İonialıların maddesi ve hareketi, onun gözünd yalnız menfi şeydir, ideal birliğin yokluğudur. Hareket ve oluş meselesinde, vardığı neticeler, Elea doktrinlerinden farklı değildir. Hareket, oluş, onun mücerret idealimsi ile uyuşmaz gibi görünür. Devrin diğer kosmogoni’mektepleri gibi onun da bir kosmogoni’sai varsa, bu zamanda alemin bir başlangıcı olduğunu ve binaenaleyh kainatın bulunmadığı bir devir bulunduğunu kabul ediyor
Demek değildir. Alem eks aionos kai eis aiona (ezeli ve ebedi olarak) vardır ve kosmogoninin, eşyanın prensiplerinden ezeli ve ebedi olan hangi düzen, sıraya göre çıktıklarını görmekten başka mevzuu yoktur.

Felsefe Oluşum

B. OLUŞUN TANRILAŞTIRILMASI

(APOTHEOSE DU DEVENIR)

8_Herakleitos

Paradoksu sevmesi, kendisine karanlık lakabının verilmesine sebep olan herakleitos VI nci asrın sonlarına doğru Efes’te yaşamıştır. İlk devrenin fizikçileri içinde Yunan düşüncesi üzerinde en derin izi bırakan odur ve yeni ipotezlerden birçoğu gerek önceden duyuş şeklinde, gerek açıkça ifade edilmiş fikir olarak Tabiat hakkında isimli kitabının değerli parçalarında bulunmaktadır.

Millet fizikçileri gibi, Herakleitos bütün cisimleri yalnız bir ve aynı unsurun değişmeleri saymaktadır. Fakat bu unsur Anaksimenes’te olduğu gibi, hava değildir; bu bazen ateş (pyr), bazen sıcak nefes (psykhe) dediği daha önce, daha seyrek bir maddedir ve gerek eskiden fiziğin kalorik ve bugün esir dediği şeye gerek yeni kimyanın oksijenine benzemektedir. Bu ilk madde arzın sınırlarından alemin sonuna kadar yayılmaktadır. Var olan her şey ondan gelir ve gene ona dönmek ister; her varlık değişmiş ateştir ve karşılık olarak her varlık ateş haline gelebilir ve hakikatta nihayet ateş olur. Hava ve su, sönmek veya yeniden doğmak üzere olan ateştirler; toprak ve katı cisimler sönmüş ateştir ve Kader (le Destin) tarafından tayin edilen saatte, yeniden tutuşacaklardır. Değişmez bir kanuna göre, gök bölgelerindeki ateş sıra ile buhar, su, toprak haline gelir ve aksi istikamette tekrar aslına döner, gene koyulaşır, göklere yükselir ve bu sonsuz olarak böyle gider. Şu halde kainat, muntazam fasılalarla yanıp sönen değişme halinde olan bir ateş (pyros trope) daimi olarak canlı bir ateştir. Bu ne bir tanrının ne bir insanın eseri değildir. O var olmaya başlamadığı gibi olmayacaktır da. Alemin bir sonucu vardır. Şu manadaki her şey nihayet gene ateş olacaktır. Fakat alem sonsuz olarak küllerinden yeniden doğar. Külli hayat, yaratma ve yok olmanın sonsuz olarak birbirini takip etmesidir. Zeus’un kendi kendisile oynadığı bir oyundur. Sükunet, durma, bir kelime ile varlık, duyuların bir vehmidir. Aynı nehre iki defa girmek mümkün değildir; hatta bir defa bile girmek mümkün değildir. Oraya giriyoruz ve girmiyoruz. Oradayız ve artık orada değiliz. Zira iine daldığımızı sandığımız dlgalar, artık bizden uzaktırlar. Bu sonsuz baş dönmesinde, yokluk durmadan varlık olur ve durmadan varlık yoklukta kaybolur. Yokluk varlığı ve varlık yokluğu doğurduğundan, var olmak ve olmamak yaşamak olmak ve kaybolmak aynı manaya gelen kelimelerdir. Eğer bunlar aynı şey olmasaydlar, değişerek birbirlerine inkılap edemezlerdi.

Daimi akış (I’ecoulement perpetuel), isminin zannettireceği gibi, mukavemet görmiyen, düzlenmiş taşlardan bir yatakta akan bir derenin akışına benzeyen, kolay bir gidiş değildir. Oluş, zıt kuvvetlerin, aksi cereyanların bir kavgasıdr; bunlardan biri yukarıdan gelerek gökateşini, katı maddeye çevirmek istediği halde, diğeri, göğe yükselerek, yeryüzü maddesini ateş haline getirmek ister. Toprak üzerinde her türlü nebati ve hayvani hayatı doğuran, bu iki cereyanın dimi olarak birbirlerile karşılaşmasıdr. Her şey ancak zıtların kavgasından doğar. Organik hayat erkek ve dişiden gelir. İnce ve kalın sesler musikide ahengi yaratırlar. Hastalık olmasa sıhhatın kıymeti bilinmez; çlışmadan tatlı istirahat olmaz; tehlikesiz cesaret yoktur; yenilecek fenalık olmasa fazilet lmaz; nasıl ki atş havanın ölümünü, hava ateşin ölümünü, insan hayvanın ölümünü, tanrılar insanın ölümünü, fazilet rezaletin ölümünü ve rezalet iyilik, faziletin ölümünü yaşar. Şu halde iyilik yoktur, şu halde fenalık nisbi bir iyilik ve iyilik nisbi bir fenalıktır. Varlıkla yokluk gibi iyilik ve fenalık da külli ahenk içerisinde birbirlerine karışırlar.

Herakleitos, eşyanın daimi akışı ve mutlak devamsızlığı, her ferdi hayatın boşluğu ve fenalık olmaksızın iyiliğin, zahmetsiz zevkin, ölümsüz hayatın imkansızlığı üzerinde ısrar ettiğinden, eski çağ için, optimist Demokritos’a karşı pesimist ip olmuştur. Varığı inkar etmesi, bundan başka, şüpheciliği (le scepticisme) icap ettirir. Doğru (le vrai) bugün, yarın, her zaman aynı kalan şey olduğundn, eğer duyuların kavradığı her şey durmadan değişiyorsa, kesin (certaine) ve kat’i (definitive) ilim yoktur. Gerçi duyular tk idrak vasıtamız değillerdir ve bundan başka akla (nous, logos) malikiz. Duyular bize durmayıp geçen şeyi gösterirler ve yalnız duyuma dayanan ilim aldatıcıdır. Akıl bize kalan şeyi bildirir. Ezeli ve ebedi oluşta tek sabit nokta olan tanrılık kanun (theios nomos). Fakat en aydınlatılmış insan aklı, maymunun insandaki kemalden uzak olduğu kadr, tanrılık akıldan uzaktır. Böylece, Herakleitos’ta, duyulur hadise ile numen arasında bir fark gözetmekle, İonia felsefesi bir nevi saflık (innocence) halinden çıkmış oluyor. Metodlarına emniyet etmemeğe, kendi kendinden şüphelenmeğe, ontolojik meselerin çözülebilen meselelerden olup olmadığını kendi kendine sormağa başlıyor; bir kelime ile tenkit meselesini (le probleme critique) sezer gibi oluyor.

Daha şimdiden umumi spekulasiondan ayrılan antropoloji, Herakleitos sisteminin heyeti mecmuasında bir çıkıntı yapıyor. Ruh, gök ateşinin bir suduru (une emanation)dur ve ancak bu hayat kaynağı ile temas halinde kalarak yaşayabilir. Teneffüs ve duyum vasıtasile durmaksızın kendi kendini yeniler. Doğuş, mayi tohumun kuru nefes haline gelmesidir. Şu halde toprağın gizli ateşi mayi halinden geçerek, insan ruhunda ilk haline dönüyor demektir. En kuru nefes en kuvvetli ruhu teşkil eder, fakat ayki ayyaş için ne felaket ki vaktinden önce ruhunu tekrar mayihale geçirir. Ölümde, hayat nefesi yahut ruh derece derece toprak haline döner. Ferdi hayatın enerjisi, gök ateşile, son derece zeki ve bilge olan alemin ruhu (ame du mond) ile birleşmemizin az veya çok devamlı olmasına bağlıdır.

Kısaca, her şey kuru ve sıcak bir prensipten gelir ve sonunda gene ona döner; her şey durmaksızın değişir ve bu oluşta onu tanzim eden, ne tanrıların ne insanların değiştiremeyecekleri kanundan başka değişmez bir şey yoktur.

Burada monism’in tekamül prensipinin, Hegel’in ve yeni düşüncenin mantıki manterminism’inin eski ve safdilane bir surette materialist olan şekillerine rasgelinmektedir. Bu tarihte felsefe, halk kimyasının ruhlar ve esanslarından bahsettiği şekilde ruhtan bahsetmektedir; fakat materialist ise, bundan henüz o kadar az şüphe etmektedir ki, maddeyi gösterecek teknik bir kelimesi bile yoktur. Ancak olmadığı şeye zıt olacaktır ki kendi kendinin farkına varılır. Pythagorasçılıktan doğan spiritualism’i karşısında bulduğu göün, hilozoism, materialism olacaktır.